OVER ANTARCTICA

Antarctica bedreigd, pinguins op drift!

Wanneer je vaak tussen de hoge flats van Bos en Lommer fietst, ken je Antarctica vast en zeker. Op het eerste gezicht lijkt dit oude Amsterdamse basisschoolgebouw in de Robert Scottbuurt misschien weinig bijzonder, alhoewel je de eenhoorn op het dak dan waarschijnlijk niet gezien hebt. Wie echter ooit is binnen geweest in de gezellige bende van dit gekraakte sociaal centrum, is waarschijnlijk als een ander mens weer naar buiten gewandeld.

Sinds vier jaar worden over dit magische oord de wildste verhalen verteld. Twintig jonge avonturiers vonden er onderdak, bouwden er muren, badkamers en keukens, installeerden gas, water en licht. Er bloeit een hechte gemeenschap en het schijnt dat daar zelfs twee babies uit zijn voortgekomen.

Er is een uitgebreide culturele agenda, met muziekavonden, filmavonden en volkskeukens, spelletjesavonden, verhalenavonden en woeste feesten. Alles op basis van vrijwilligheid en donatie. Achter het gebouw werd de woestenij van stenen en zand die was achtergelaten door de school omgetoverd tot een buurttuin, waar buurtbewoners hun eigen stukje land kunnen bewerken. En tweemaal per week opent Antarctica de deuren van haar weggeefwinkel, waar mensen die teveel hebben hun spullen achterlaten en de mensen met te weinig juist iets kunnen antradkl2halen.

Op deze manier wordt op een directe manier oplossing geboden voor twee nijpende hoofdstedelijke problemen: leegstand en woningnood. Een groep mensen zonder dak en een dak zonder mensen vloeien elegant samen als een legpuzzel met twee stukjes.

Ten tweede wordt er op deze manier actief gebroken met de logica van de commercie in de stedelijke ruimte. De beste plekjes van de stad zijn doorgaans voorbehouden aan de bestgevulde portefeuilles, van bankkantoren, tot dure hotels, tot het geld van de grachtengordel. Zij die het kunnen betalen kunnen wonen waar ze willen, terwijl de rest steeds minder te zeggen lijkt te hebben. Net als in veel oude volkswijken buiten het centrum van de stad, wordt deze ontwikkeling in Bos en Lommer voortgestuwd door een combinatie van actief overheidsbeleid en een aanvoer van rijke yuppen. Gesteund door de gemeente en met hun koopkracht en bijbehorende consumptiepatroon van hippe koffiebarren en kinderbakfietsen, voorzien deze nieuwe bewoners in een verandering van het woon- en winkelaanbod tot een punt waarop de oorspronkelijke bewoners het zich niet meer kunnen veroorloven in de wijk te blijven wonen en gedwongen worden verder de stad uit te trekken. Deze stedelijke ontwikkeling van het recht van de sterkste is oneerlijk en maakt van onze stad een eentonige en saaie speeltuin voor de rijken.

Tot slot biedt Antarctica een plek voor ideeën, initiatieven en projecten die in het keurslijf van de burgerlijke en commerciële samenleving geen ruimte krijgen. In de loop van de afgelopen vier jaar passeerden er een bonte stoet van uitgeprocedeerde vluchtelingen, beginnende kunstenaars, postmodernistische bands, queerfeesten en alleenstaande moeders, tot campagnebijeenkomsten, vergaderingen en activistische workshops voor uiteenlopende politieke doeleinden. Een stad heeft rafelranden nodig, waar onkruid groeit en tegendraadse plannen gesmeed kunnen worden.

Dit alles wordt momenteel in haar voortbestaan bedreigd. Het stadsdeel, dat de eigenaar is, heeft het gebouw en de bijbehorende grond voor een hoge prijs verkocht aan een groep mensen die er koophuizen gaat bouwen. Afgelopen week viel er een brief op de mat, waarin de bewoners verteld werd het gebouw spoedig te verlaten. Een advocaat werd ingeschakeld en 10 september zal de zaak voorkomen. Wat de uitspraak ook zal zijn, één ding is duidelijk:

Antarctica smelt niet voor geld!

De bewoners & vrijwilligers van Antarctica

 

Advertisements